FAQ

Aby móc legalnie latać na paralotni w Polsce, powinno posiadać się Świadectwo Kwalifikacji Pilota Paralotni (ŚK), które można uzyskać realizując kurs paralotniowy w certyfikowanej szkole a następnie zdając egzamin teoretyczny i praktyczny (organizowany najczęściej przez szkołę paralotniową), prowadzony pod nadzorem oficjalnego Egzaminatora (zgodny z Urzędem Lotnictwa Cywilnego). W czasie latania wymagane jest minimum ubezpieczenie OC, które w swoich warunkach obejmuje loty paralotnią.

Zacznij od zdobycia Świadectwa Kwalifikacji Pilota Paralotni – w przypadku kompletowania sprzętu będzie konieczne zaopatrzenie się w: paralotnię/skrzydło, uprząż z karabinkami, spadochron ratunkowy, kask, plecak, podstawowa elektronika (radiotelefon, wariometr, wysokościomierz, GPS lub inne) czy odpowiednia odzież (ciepła kurtka, buty ochraniające staw skokowy itp.) Dodatkowo masz obowiązek posiadania ubezpieczenia OC, które w warunkach obejmuje loty paralotnią.

Aby uzyskać Świadectwo Kwalifikacji Pilota Paralotni (ŚK) / przystąpić do egzaminu, Kursant musi mieć ukończone XX lat – szkolenie może jednak rozpocząć mając minimum XX lat. W przypadku wagi ważne jest, aby mieściła się ona w zakresie 45-120 kg (ze względu na ograniczenia sprzętowe). Paralotniarstwo wymaga odrobiny kondycji, ponieważ szkolenie, poza byciem w powietrzu, zawiera dużo ćwiczeń związanych z treningiem naziemnym, co można uznać za umiarkowaną aktywność fizyczną. Pierwsze loty mogą także wywołać większe emocje. Osoba przystępująca do szkolenia oświadcza o braku przeciwwskazań do uprawiania paralotniarstwa – w przypadku niepewności warto skonsultować się z lekarzem, który wyda odpowiednią opinię.

W Polsce są one wymagane, aby realizować loty z pasażerami / tandemowe – w przypadku latania SOLO nie potrzebujesz badań lekarskich (aczkolwiek w przypadku, gdy nie jesteśmy pewni swojego stanu zdrowia i zdolności do uprawiania paralotniarstwa, powinno skonsultować się z lekarzem w celu poznania opinii).

W celu zdobycia Świadectwa Kwalifikacji Pilota Paralotni (ŚK) będzie konieczne zaliczenie egzaminu teoretycznego i praktycznego (często w tym samym dniu) – całą niezbędna wiedzę teoretyczną, aby egzamin zaliczyć z doskonałym wynikiem, zdobędziesz w czasie kursu i nie musisz szykować się na wertowanie stosu literatury. Część praktyczna obejmuje start / ćwiczenia w powietrzu / lądowanie i po poprawnie zrealizowanym kursie będziesz przygotowany na nią perfekcyjnie – nie jest to tak stresujące i wymagające jak egzamin na prawo jazdy 🙂

Cały kurs paralotniowy, jeżeli chciałoby się go wykonać możliwie intensywnie, dałoby zrealizować się w kilka dni – nie jest to jednak najlepsze podejście do nauki latania i nie spotkasz się z nim w naszej szkole. Szkolenie można podzielić na segmenty takie, jak: wykłady (dłuższe lub krótsze, w sali wykładowej lub w ramach zajęć na lotnisku), loty (zarówno na lotnisku jak i w górach), trening naziemny (groundhandling) i inne czynności (np. zajęcia z obsługi sprzętu). W naszej szkole wiedza ta jest znacznie rozszerzona i obejmuje większy zakres, niż jest wymagany do zdania egzaminu – staramy się też, aby każdy kursant miał “swoje tempo” w zależności od jego dostępności, umiejętności, ograniczeń i możliwości. Tempo przyswajania informacji czy nauka umiejętności praktycznych jest sprawą indywidualną a nam zależy, abyś dobrze opanował/-a wszystkie segmenty opisane powyżej – średnio, aby opanować je na satysfakcjonującym poziomie, potrzebujesz pojawić się na zajęciach około kilkunastu razy.

Paralotniarstwo jest jednym z łatwiejszych sportów lotniczych, choć wymaga odpowiedniej kondycji, sprawności czy koordynacji. Ilość wiedzy i umiejętności praktycznych, jakie należy zdobyć, aby bezpiecznie je uprawiać nie jest tak duża, jak w innych sportach lotniczych – rozpoczęcie przygody z paralotniarstwem jest łatwe a samo paralotniarstwo daje dużą swobodę i wiele przyjemności.

Jeżeli zależy Ci, aby rozwijać się w paralotniarstwie to warto zaopatrzyć się w kompletny zestaw sprzętu – bez niego trudno będzie Ci być niezależnym i uprawiać ten sport w swobodny sposób.

Niezależnie od tego czy i jak dużo latasz to istotnym elementem będzie trening groundhandlingu, którego opanowanie na dobrym poziomie jest niezbędne, aby móc poprawnie obsługiwać się paralotnią w różnych warunkach i miejscach – nastaw się na wiele godzin spędzonych z paralotnią na ziemi. Po kursie dobrze jest nie robić dłuższej przerwy, aby podtrzymać uzyskane niedawno umiejętności – będziesz mógł skorzystać z wyjazdów organizowanych przez naszą szkołę (zarówno lokalnych jak i zagranicznych), korzystać z lotów holowanych na naszej wyciągarce czy, po uzyskaniu odrobiny umiejętności, spróbować samodzielnych wyjazdów w lokalne góry. Tworzymy świetną społeczność, która zaoferuje Ci wiele godzin udanej zabawy zarówno w powietrzu jak i na ziemi.

Głównym ograniczeniem w paralotniarstwie będą wszystkie sytuacje pogodowe, które związane są z opadami deszczu/śniegu, pojawiającymi się burzami czy zbyt mocnym wiatrem. Wiatr silniejszy niż 20-25 km/h może utrudniać korzystanie z paralotni pod kątem startu czy panowania nad nią a wartości większe mogą całkowicie wykluczyć latanie w ten dzień. Paralotnią nie powinno latać się w czasie opadów deszczu czy śniegu (paralotnia może zachowywać się niepoprawnie w czasie lotu) a sytuacja burzowa, ze względu na mocne porywy wiatru w połączeniu z silnymi ruchami powietrza może być skrajnie niebezpieczna dla pilota, który zbliży się w taki rejon. Latając na paralotni powinno się unikać pogody w której mogą zaistnieć powyższe warunki.

Podstawowy zestaw paralotniowy składa się z: paralotnia/skrzydło, uprząż z karabinkami, spadochron ratunkowy, kask, plecak, podstawowa elektronika (radiotelefon, wariometr, wysokościomierz, GPS lub inne) czy odpowiednia odzież (ciepła kurtka, buty ochraniające staw skokowy itp.). W przypadku zakupu nowego zestawu, kwoty zaczynają się średnio od kilkunastu tysięcy złotych. Zestawy używane będą odpowiednio tańsze, jednak należy zwracać uwagę na ich stan zużycia.

Jeżeli Twoja świnka-skarbonka jest już gotowa na rozbicie i wybrałeś szkołę w której chcesz zrealizować szkolenie to nie pozostanie nic innego, jak przygotować trochę sportowej odzieży i od kilku do kilkunastu luźniejszych dni, aby móc zjawić się na szkoleniu w ciągu dnia 😊 Końcem przygody będzie egzamin po którego pozytywnym zaliczeniu otrzymasz Świadectwo Kwalifikacji Pilota Paralotni (ŚK) – mając je w dłoni możesz już myśleć o lataniu samodzielnym.

Paralotnią bez napędu możesz wznieść się w powietrze na dwa, główne sposoby – startując za wyciągarką (lot holowany) lub korzystając ze startowisk położonych w górach. Dodatkowo istnieją pewne ograniczenia związane z tym, w jakich strefach lotniczych można latać – niektóre tego zabraniają, inne zezwalają na określonych zasadach. Reszta przestrzeni jest otwarta i czeka na eksplorację! W przypadku paralotni z napędem powinieneś zapewnić sobie odpowiednią przestrzeń do startu (w oparciu o pewne zasady) a samo latanie z napędem, pod kątem możliwości i ograniczeń, różni się trochę od latania swobodnego. Na kursie uzyskasz niezbędną wiedzę na temat prawa lotniczego i stref, aby móc bezpiecznie latać. Polskie góry posiadają wiele świetnie przygotowanych startowisk do uprawiania paralotniarstwa, są także miejsca, które oferują możliwość skorzystania z wyciągarki w celu wyholowania się – jest z czego wybierać!

Tak, jednak w takim przypadku użytkuje się paralotnie o większej powierzchni, które są dopuszczone do latania jako TANDEM a także stosuje dwie uprzęże, oddzielną dla pilota i dla pasażera (połączone jako zestaw). Należy wtedy używać także większych spadochronów ratunkowych.

Tak, zima nie przeszkadza w uprawianiu paralotniarstwa, choć ze względu na temperatury w powietrzu (odczuwalna niższa niż minus kilkanaście stopni) jest to okres dla “wyjątkowych twardzieli i twardzielek”. Dodatkowo zimą aktywność termiczna/prądów wznoszących jest słabsza i często jest się ograniczonym do latania tzw. żaglowego korzystając z góry/klifów oraz odpowiedniej siły/kierunku wiatru, aby podtrzymać się w powietrzu. Warto też zwrócić uwagę, że niska temperatura i wilgoć może niekorzystanie wpływać na sprzęt i skrócić jego resurs – nie przeszkadza to jednak wielu pilotom, aby pojawić się na startowisku w grudniu.

Paralotniarstwo ma kilka kategorii w których jest uprawiane, wielu pilotów robi to jednocześnie w kilku z nich a możemy je zgrubnie opisać jako:

– latanie przelotowe (XC-cross country), które ma celu wystartowanie i polecenie jak najdłuższej trasy zamkniętej lub otwartej (często w Polsce powyżej kilkuset kilometrów)

– loty akrobacyjne, często na paralotniach specjalnie do tego przystosowanych

– loty tandemowe z pasażerem (także w połączeniu z powyższymi opcjami)

– zawody przelotowe (konkurencja na czas w przypadku określonej trasy lub na odległość lotu)

– zawody na celność lądowania (należy wielokrotnie trafić stopą w bardzo mały punkt na tarczy położonej na ziemi)

– zawody w akrobacji paralotniowej

– speedriding/speedflying, gdzie na odpowiednio małej paralotni lecisz blisko ziemi z dużą prędkością (w górach, startując wysoko), często w połączeniu z nartami

– wspólne wyjazdy do innych krajów i miejsc, aby móc latać grupie

– i inne, bardziej szczegółowe i mnie popularne odmiany paralotniarstwa

Na co pozwala paralotniarstwo, czego nie zaznam w innym sporcie?

Wyobraź sobie, że cały Twój sprzęt waży kilkanaście kilogramów i mieści się w plecaku o pojemności do kilkudziesięciu litrów – nic nie stoi na przeszkodzie, aby zabrać go na wakacyjną podróż w dowolny zakątek świata. Paralotniarstwo jest bardzo popularne w wielu miejscach i w czasie polskiej zimy śmiało możesz udać się np. na Teneryfę, aby tam polatać! Sport ten, po wstępnych wydatkach, jest niedrogi w dalszym utrzymaniu (koszty wyjazdów, serwisu sprzętu itp.) i łatwo go uprawiać zasadniczo w każdym miejscu na ziemi. Paralotniarstwo daje dużą swobodę i wolność, jest też bardzo społecznym sportem – na startowisku, przy dobrej pogodzie, spotkasz nieraz kilkudziesięciu pilotów z Twojej okolicy, którzy wzajemnie jeżdżą czy wracają po wspólnych przelotach.

Paralotnia bez napędu opada stale z prędkością około 1,5 m/s i średnio może poruszać się z prędkością 40-60 km/h – będąc na wysokości stu metrów na ziemią łatwo policzyć, że taki lot zakończy się po około minucie. Paralotnia może jednak utrzymać się w powietrzu i zyskiwać wysokość dzięki odnajdywaniu i wykorzystaniu prądów wznoszących (termiki) – aktywność termiczna w ciągu roku zaczyna się już rano i kończy późnym popołudniem. W Polsce, średnio, warunki termiczne pozwalają na uzyskanie wysokości lotu nawet do 2000-3000 metrów nad ziemią – jeżeli pilot ciągle będzie odnajdywał prądy wznoszące jednocześnie się przemieszczając to, lecąc z prędkością średnią np. 40 km/h przez 8-10 godzin (startując np. o 10:00) będzie w stanie przebyć trasę nawet 400 km (są to jednak loty rekordowe w bardzo specyficznych warunkach pogodowych). Dla średnio doświadczonego paralotniarza nie stanowi kłopotu przebycie trasy od kilkudziesięciu do nawet dwustu kilometrów. Są kraje, które szczycą się wyjątkowymi warunkami do uprawiania paralotniarstwa (np. Kolumbia), gdzie udaje się realizować loty nawet powyżej 500 km.